All posts in ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 2017

Μετά την μετφορμίνη οι αντιδιαβητικές αγωγές του 2ου και 3ου θεραπευτικού βήματος:  Σύγχρονα δεδομένα και νέες θεραπευτικές στρατηγικές

Μετά την μετφορμίνη οι αντιδιαβητικές αγωγές του 2ου και 3ου θεραπευτικού βήματος:  Σύγχρονα δεδομένα και νέες θεραπευτικές στρατηγικές

 

Δρ. Α. Μελιδώνης.

Παθολόγος –Διαβητολόγος, Συντονιστής Διευθυντής Α’ Παθ/κής Κλινικής & Διαβ/κου Κέντρου, Τζάνειο Νοσοκομείο

 

Η θεραπευτική αντιμετώπιση του ΣΔΙΙ αποσκοπεί στην ουσιαστική μείωση ή και αποτροπή των επιπλοκών του διαβήτη.  Ουσιαστικό ρόλο στα πλαίσια της πολυπαραγοντικής αντιμετώπισης του διαβητικού ασθενούς, διαδραματίζει η επίτευξη γλυκαιμικής ρύθμισης, όσο το δυνατόν νωρίτερα στην διαδρομή εξέλιξης του διαβητικού συνδρόμου αλλά και η διατήρηση της ρύθμισης αυτής.

Για την υλοποίηση του θεραπευτικού αυτού στόχου σήμερα διαθέτουμε αξιόπιστες γνωστές κλασσικές αγωγές αλλά και νέα ασφαλή και αποτελεσματικά θεραπευτικά μέσα.  Αυτές τις θεραπευτικές κατηγορίες θα αναλύσουμε και στη συνέχεια θα εξετάσουμε ποιες και πότε συνδυάζονται με την μετφορμίνη (αναμφισβήτητο πρώτο θεραπευτικό βήμα) στα πλαίσια του δεύτερου και τρίτου θεραπευτικού βήματος, με στόχο την επιθυμητή γλυκαιμική ρύθμιση (HbA1c < 7% γενικώς, A1c < 6,5% στους νεοδιαγνωσμένους και 8%<A1c >7% στους χρόνιους διαβητικούς με παρουσία επιπλοκών)

More

Κλινική φαρμακολογία DPP-4 αναστολέων και πιογλιταζόνης

Κλινική φαρμακολογία DPP-4 αναστολέων και πιογλιταζόνης

Δρ. Α. Μελιδώνης.

Παθολόγος –Διαβητολόγος, Συντονιστής Διευθυντής Α’ Παθ/κής Κλινικής & Διαβ/κου Κέντρου, Τζάνειο Νοσοκομείο

 

Θειαζολιδινεδιόνες (TZDs)

Οι TZDs ή γλιταζόνες (ροζγλιταζόνη και πιογλιταζόνη) είναι αντιδιαβητικοί παράγοντες που δρουν αυξάνοντας την ευαισθησία των ιστών στη δράση της ινσουλίνης, γι’ αυτό καλούνται και «ευαισθητοποιητές της ινσουλίνης».

Η δράση τους επιτυγχάνεται μέσω ενεργοποιήσεως ειδικών πυρηνικών υποδοχέων των PPARγ υποδοχέων. Οι PPARγ είναι ειδικοί πυρηνικοί υποδοχείς που είναι συγχρόνως και μεταγραφικοί παράγοντες που επαναπρογραμματίζουν τη γονιδιακή έκφραση

όταν ενεργοποιηθούν. Οι PPARγ εκφράζονται κυρίως στον λιπώδη ιστό και κατά δεύτερο

λόγο στους σκελετικούς μύες και το ήπαρ.

Οι TZDs θεωρούνται ισχυροί και εκλεκτικοί αγωνιστές των PPARγ υποδοχέων, με αποτέλεσμα να αυξάνουν την έκφραση μιας σειράς γονιδίων όπως λιποπρωτεϊνική λίπαση, γλυκοκινάση, GLUT-4, PEPCK, FATP κλπ. που διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στον μεταβολισμό των υδατανθράκων των λιπιδίων.

More

Πρόγραμμα CANVAS

Πρόγραμμα CANVAS

Δρ. Α. Μελιδώνης

Συντονιστής Διευθυντής Α’ Παθ. Κλινικής & Διαβητολογικού Κέντρου ΓΝΠ «ΤΖΑΝΕΙΟ»

 

Στο πρόσφατο συνέδριο της ADA (Ιουνίος 2017) παρουσιάσθηκε και συγχρόνως δημοσιεύθηκε στο NEJM η καρδιαγγειακή μελέτη επιβίωσης της Canagliflozin, η μελέτη CANVAS.

Η μελέτη CANVAS είναι η 2η καρδιαγγειακή μελέτη (μετά την μελέτη EMPAREG OUTCOME) με αναστολέα SGLT-2 όπως είναι η canagliflozin.

Η μελέτη CANVAS ουσιαστικά είναι πρόγραμμα CANVAS που αποτελείται από δύο επιμέρους μελέτες .  Την CANVAS που ξεκίνησε το 2009 και συνεχίσθηκε μετά το 2013 (όταν μετά interim ανάλυση δόθηκε έγκριση κυκλοφορίας από το FDA) ως διπλή τυφλή τυχαιοποιημένη με placebo controlled μελέτη μαζί με την CANVAS Renal η οποία στο πρωτογενές τελικό σημείο είχε την επίδραση στην λευκωματινουρία.

More

Καρδιακή έκβαση μετά από ισχαιμικό αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο ή παροδικό ισχαιμικό επεισόδιο. Η επίδραση της πιογλιταζόνης σε ασθενείς με ινσουλινοαντίσταση δίχως σακχαρώδη διαβήτη

Καρδιακή έκβαση μετά από ισχαιμικό αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο ή παροδικό ισχαιμικό επεισόδιο. Η επίδραση της πιογλιταζόνης σε ασθενείς με ινσουλινοαντίσταση δίχως σακχαρώδη διαβήτη

Η αντίσταση στην ινσουλίνη αποτελεί κυρίαρχο χαρακτηριστικό μεταξύ των ασθενών με αθηροσκλήρωση και σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο εμφράγματος του μυοκαρδίου και εγκεφαλικού επεισοδίου. Η μελέτη IRIS (Insulin Resistance Intervention after Stroke) έδειξε ότι η πιογλιταζόνη μείωσε τον σύνθετο κίνδυνο για θανατηφόρο ή μη θανατηφόρο εγκεφαλικό επεισόδιο και έμφραγμα του μυοκαρδίου σε ασθενείς με αντίσταση στην ινσουλίνη δίχως σακχαρώδη διαβήτη μετά από πρόσφατο παροδικό ή ισχαιμικό αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο. (Ο τύπος και η σοβαρότητα των καρδιακών συμβαμάτων σε αυτόν τον πληθυσμό και η επίδραση της πιογλιταζόνης σε αυτά τα περιστατικά δεν έχουν περιγραφεί.)

More

Η μελέτη Onset 2: Σύγκριση της Faster Aspart με την ινσουλίνη Aspart ως μέρος ενός basal-bolus θεραπευτικού σχήματος σε ασθενείς με αρρύθμιστο ΣΔ τύπου 2

Η μελέτη Onset 2: Σύγκριση της Faster Aspart με την ινσουλίνη Aspart ως μέρος ενός basal-bolus θεραπευτικού σχήματος σε ασθενείς με αρρύθμιστο ΣΔ τύπου 2

Αυτή η πολυκεντρική, διπλά τυφλή μελέτη φάσης 3 αξιολόγησε την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια της ασπαρτικής ινσουλίνης  γρήγορης δράσεως (Faster Aspart) απέναντι στην κλασική ασπαρτική ινσουλίνη σε ενήλικες με ΣΔ2 που λαμβάνουν βασική ινσουλίνη και από του στόματος αντιδιαβητικά δισκία. Ως πρωτογενές τελικό σημείο ορίστηκε η μεταβολή της HbA1c από το σημείο αναφοράς μετά από 26 βδομάδες θεραπείας. Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν ένα δείγμα 689 διαβητικών  ασθενών, οι οποίοι τυχαιοποιήθηκαν με αναλογία 1:1 σε αυτούς που έλαβαν γευματική Faster Aspart, και σε αυτούς που έλαβαν κλασική Αspart. Και οι δύο ομάδες λάμβαναν ως βασική θεραπεία μετφορμίνη και ινσουλίνη γλαργίνη U100.

More

Εμπαγλιφλοζίνη και αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 με υψηλό καρδιαγγειακό κίνδυνο.

Εμπαγλιφλοζίνη και αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 με υψηλό καρδιαγγειακό κίνδυνο.

Στα αποτελέσματα της μελέτη EMPA-REG (Empagliflozin Cardiovascular Outcome Event Trial in Type 2 Diabetes Mellitus Patients),  η προσθήκη εμπαγλιφλοζίνης σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και υψηλό καρδιαγγειακό κίνδυνο μείωσε τον κίνδυνο σοβαρών ανεπιθύμητων καρδιαγγειακών επεισοδίων σε 3 σημεία, με μείωση της καρδιαγγειακή θνησιμότητας, χωρίς σημαντική διαφορά μεταξύ εμπαγλιφλοζίνης και εικονικού φαρμάκου στον κίνδυνο για έμφραγμα του μυοκαρδίου ή εγκεφαλικού επεισοδίου. Σε μια τροποποιημένη ανάλυση πρόθεσης θεραπείας, η αναλογία κινδύνου για εγκεφαλικό επεισόδιο ήταν 1.18 (95% διάστημα εμπιστοσύνης, 0,89 – 1.56, P = 0.26).

More

Κλασσικές και νέες αντιδιαβητικές αγωγές και καρδιαγγειακές επιπτώσεις

Ανδρέας Μελιδώνης

Συντονιστής Διευθυντής Α΄ Παθολογική Κλινική και Διαβητολογικό Κέντρο, Τζάνειο Γενικό Νοσοκομείο Πειραιά

 

Εισαγωγή

Η καρδιαγγειακή νόσος (CVD) αποτελεί μία από τις συχνότερες επιπλοκές και την κυριότερη αιτία πρόωρου θανάτου σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 (ΣΔ2). Η μακροχρόνια ευνοϊκή επίδραση του καλού γλυκαιμικού ελέγχου στη μείωση της συχνότητας εμφάνισης της CVD έχει τεκμηριωθεί μέσα από μεγάλες κλινικές μελέτες και μετα-αναλύσεις. Ωστόσο, υπάρχουν μελέτες που έδειξαν ότι ορισμένα αντιδιαβητικά φάρμακα αυξάνουν τον κίνδυνο CVD, παρά το γεγονός ότι είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικά στην μείωση της γλυκόζης πλάσματος. Συγκεκριμένα, τα αποτελέσματα μίας μετα-ανάλυσης που δημοσιεύθηκε στο New England Journal of Medicine το 2007 προκάλεσαν ιδιαίτερη ανησυχία καθώς έδειξαν αύξηση του κινδύνου CVD με τη ροσιγλιταζόνη.

Το γεγονός αυτό οδήγησε σε αναθεώρηση της θεραπευτικής λογικής του διαβήτη, τοποθετώντας πλεον τις καρδιαγγειακές εκβάσεις στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος με συνέπεια οι μεγάλοι κανονιστικοί οργανισμοί όπως το FDA να ζητούν δεδομένα προοπτικών τυχαιοποιημένων καρδιαγγειακών μελετών για την έγκριση νέας αντιδιαβητικής αγωγής .

Στη συνέχεια θα γίνει αναφορά στις μελέτες καρδιαγγειακής ασφάλειας που πραγματοποιήθηκαν για τις νέες αντιδιαβητικές αγωγές μετά την έκδοση των κατευθυντήριων οδηγιών από τον FDA, αλλά και αναφορά στα επιδημιολογικά κυρίως δεδομένα που αφορούν θέματα καρδιαγγειακής ασφάλειας των κλασσικών παραδοσιακών αντιδιαβητικών αγωγών.

More